30/12/2006
Nukleus
Σάμι Αμίρης - Περικλής Τριβόλης - Γιάννης Σταυρόπουλος
Συνέντευξη: Νάντια Μελένιου, Ελένη Παγκαλιά
Περιοδικό "Δίφωνο", τεύχος 136, Σελ. 134/136, Ιανουάριος 2007
Download_PDF Συνέντευξη των Nukleus στο περιοδικό "Δίφωνο" 245 KB
Στο Παράφωνο συναντήσαμε τους Nukleus, ένα ελληνικό -νεοσύστατο μεν, έμπειρο δε- τζαζ σχήμα.
Αν σας παραξένεψε ο συνδυασμός "ελληνικό τζαζ σχήμα" και "έμπειρο", διαβάστε παρακάτω!
Πώς βρεθήκατε στο χώρο της τζαζ; Ποια ήταν τα πρώτα μουσικά σας ερεθίσματα;
Περικλής Εγώ ξεκίνησα με ροκ. Τη τζαζ μού την πρωτόμαθε ένας φίλος μουσικός, ηλεκτρικός μπασίστας και από τότε... μόνο τζαζ!
Γιάννης Εγώ όταν ήμουν μικρός άκουγα πολύ κλασική μουσική. Ο μεγάλος μου αδερφός άκουγε συνέχεια Μπετόβεν, πήγαινα κι εγώ στο δωμάτιό του και άκουγα και φανταζόμουν διάφορα πράγματα... Πιθανόν πήρε στροφές το κεφάλι μου από τότε. Μετά, φυσικά, οι άνθρωποι που μπορούν να εκτιμήσουν τη μουσική δεν υπάρχει περίπτωση να μην εκτιμούν τη μεγάλη δεκαετία του ροκ, δηλαδή το 1967-77. Παίχτηκε φοβερή μπάλα τότε που θα μείνει για άλλα 200 χρόνια. Εμένα αυτό βασικά με ξύπνησε πάρα πολύ. Π.χ. ορισμένα κομμάτια των Deep Purple, τα οποία μόνο εμπορικά δε μπορείς να τα πεις, μπορεί να πουλήσανε εκατομμύρια αλλά το μουσικό τους βάθος και η ενέργειά τους είναι απαράμιλλη!
Κινήθηκα στην κλασσική και στο ροκ μέχρι που πήγα στη Βοστόνη και εκεί άρχισα να ακούω τζαζ. Τελείως τυχαία κατέληξα τζαζ ντράμερ, το οποίο πιθανόν το καταφέρνω καλά, αλλά ουσιαστικά δεν ήταν οι μουσικές μου ρίζες τέτοιες.
Σάμι Εγώ ξεκίνησα μικρός να παίζω πιάνο οπότε τότε άκουγα πολύ κλασική μουσική. Στη συνέχεια ασχολήθηκα και με την κιθάρα, μάλιστα ήμουν και πολύ καλός, ώσπου με κέρδισε η metal! Στην αναζήτηση μίας τεχνικής για την κιθάρα ανακάλυψα ότι ο καλύτερος εκτελεστής της ήταν jazzer. Ο Frank Gambale, κιθαρίστας που έπαιζε με τον Chick Corea - τον οποίον άκουσα και από τότε κόλλησα... Με σημάδεψε αυτή η μουσική.
Σε ποιο σημείο θεωρείτε ότι βρίσκεται η τζαζ στην Ελλάδα;
Γιάννης Σε τραγικό σημείο... Δεν υπάρχει σωτηρία! Η έννοια του σκυλάδικου είναι πολύ μεγαλύτερη από αυτή που φαίνεται. Οι μετά τη μεταπολίτευση επιπλεύσαντες πομποί της ελληνικής κουλτούρας περάσανε το δόγμα ότι η παράδοσή μας είναι η κλάψα.
Σάμι Η έννοια του συνθέτη πέρασε στον τραγουδοποιό. Και σε αυτήν την κατεύθυνση κινήθηκε όλο το σύστημα.
Γιάννης Όλα έγιναν στραβά από τότε. Ενοχλούσε η τζαζ. Κλείσανε μόνο το μπαρ "του Μπαράκου" στην Πλάκα και αφήσανε όλα τα σκυλάδικα, μόνο αυτό ενοχλούσε. Όπως ενοχλούσε και ο Jazz FM που τον αγόρασαν μετά περιέργως... Η τζαζ, καλώς ή κακώς, είναι λόγια μουσική και οποιαδήποτε λόγια μουσική ξυπνάει τον κόσμο. Αν ξυπνήσει ο κόσμος στην Ελλάδα, μαύρο φίδι που έφαγε τα λαμόγια!
Σάμι Εγώ έχω την εντύπωση ότι η τζαζ είναι ο τελευταίος τροχός της αμάξης. Δες για παράδειγμα την ελληνική σχολή. Τεράστια μουσική παράδοση, ακόμα ακμάζουσα, τεράστιοι συνθέτες εν ζωή, ενεργοί, που δεν τους δόθηκε σημασία ποτέ! Και για ποιο λόγο δεν τους δόθηκε; Διότι η έννοια του συνθέτη και της μουσικής ξέφυγε από αυτήν την κουλτούρα. Είναι τραγικό! Είμαστε η μοναδική χώρα στον κόσμο που δεν αναγνωρίζει εθνικό συνθέτη κλασσικής μουσικής. Και έχουμε! Τραγικό...
Πας π.χ. στην Πολωνία και ρωτάς έναν οποιονδήποτε πολωνό ανθρακωρύχο, που μόλις βγήκε από τα κάρβουνα, να σου πει έναν συνθέτη της χώρας του και σου λέει κατευθείαν Σοπέν! Με τη μία! Και ρωτάς και για κάτι πιο σύγχρονο και σου λένε! Τους ξέρουνε! Φεύγουνε από εκεί και πάνε στην όπερα!
Γιάννης Αλλά αυτοί είναι "ξενέρωτοι" κατάλαβες; Δεν ξέρουν να "γλεντάνε"! Η μουσική πρέπει να χρησιμοποιείται σαν όπιο του λαού. Εξ ου και τα σημερινά αποτελέσματα, αυτό το εκπληκτικό μουσικό στερέωμα, η Ιερά Οδός η καημένη. Εφόσον υπάρχει αυτό εγώ θεωρώ ότι οποιοσδήποτε ασχολείται με τη μουσική μας στην Ελλάδα, καλός, κακός, οτιδήποτε, κάνει ηρωική προσπάθεια. Η Ελλάδα την 20ετία 1945-65 είχε δύο "Ολυμπιακά χρυσά" στο εξωτερικό: Δημήτρης Μητρόπουλος - Μαρία Κάλλας. Όμοιά τους δεν υπήρξαν στον 20ο αιώνα. Είχαμε τον Σκαλκώττα εν ζωή, τον Ξενάκη. Στην τότε ποπ, υπήρχαν οι Aphrodite's Child στην Αγγλία με δύο παγκόσμια Top One. Ο Βαγγέλης Παπαθανασίου έδρεπε δάφνες. Τεράστιος και σαν προσωπικότητα. Υπήρχε η Νάνα Μούσχουρη στη Γαλλία, η Βίκυ Λέανδρος στην Κεντρική Ευρώπη. Η ελληνική παρουσία στα παγκόσμια charts ήταν λαμπρή. Το Φεστιβάλ Ηρωδείου έσκιζε. Το Φεστιβάλ Επιδαύρου έσκιζε. Πώς έγινε αυτό το πράγμα; Έχει κάτσει να μελετήσει κανείς πώς μέσα σε 40 χρόνια έγινε το χρυσάφι σκ... χωρίς την παρέμβαση αλχημιστή;
Τα τελευταία χρόνια όμως γίνονται κινήσεις και υπάρχει μία μεγαλύτερη εξοικείωση των Ελλήνων με αυτή τη μουσική.
Σάμι Ένα μέρος τού κοινού κατάφερε να αντιδράσει σε όλο αυτό το χάος και ζητάει να ακούσει κάτι καλύτερο από αυτό που του πλασάρουν. Δεν ξέρω αν αυτό το κάνει η τζαζ ή όχι και ακόμα περισσότερο αν το κάνει τζαζ που παίζουμε εμείς. Αυτό που είναι σίγουρο είναι ότι η τζαζ προσφέρει μία άριστη διέξοδο για κάποιον που θέλει να ακούσει κάτι διαφορετικό και οπωσδήποτε ποιοτικό.
Γιάννης Η τζαζ είναι μουσική για να ακούσεις. Μόνο. Για να ξυπνήσει μέρη του εσωτερικού σου κόσμου. Το βασικό της γνώρισμα είναι η μεγάλη δυσκολία στην εκτέλεση. Ακριβώς εκεί βρίσκεται και το μεγαλείο της. Ο λόγος που η τζαζ έμεινε στην ιστορία είναι ότι πριν 50-60 χρόνια κάποιοι άνθρωποι την έφτασαν στο απόγειό της. Αν δεν είναι τελειοποιημένη η εκτέλεση αυτής της μουσικής... όπου φύγει, φύγει!
Σάμι Πραγματικά έτσι είναι. Αν δεν εκτελείται από μουσικούς που να την αισθάνονται, το αποτέλεσμα ακούγεται τόσο καταθλιπτικά βαρετό που φαντάζει χίλιες φορές καλύτερο να πας να πλύνεις το αμάξι σου με σταγονόμετρο παρά να κάτσεις να ακούσεις αυτή τη μουσική.
NUKLEUS JAZZ TRIO
ATHENS CHRISTMAS AND NEW YEAR 2006/2007_by Robin Hilary Ashe-Roy
English 07.01.'07
NUKLEUS JAZZ TRIO
ΑΘΗΝΑ, ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ ΚΑΙ ΝΕΟ ΕΤΟΣ 2006/2007_του Robin Hilary Ashe-Roy
Greek 15.01.'07